მადლობა ღმერთს რომ მსგავსი მოგონებების ჩაწერა ჩვენს თაობას არ უწევს მომავალთათვის


კკკ

მოგონებებს ისტორისთვის დიდი ფასი და ღირებულება აქვს, სამწუხარო ისაა რომ ხშირად ისტორია არც თუ სასიამოვნო მოგონებების მრავალ წელს და შეიძლება საუკუნეებსაც გვთავაზობდეს.მადლობა ღმერთს რომ მსგავსი მოგონებების ჩაწერა ჩვენს თაობას არ უწევს მომავალთათვის.
აი ესეც:
გაზეთ ,,ცნობის ფურცელის” კორესპონდეტი 1902 წელს ერთ-ერთ სკოლაში გაკვეთილს დასწრებია. იგი გულისტკივილით წერს: ,,მოწაფეს რაფაელ ერისთავის ,,სამშობლო ხევსურისა” წააკითხეს და, როცა ჰკითხეს, შენი სამშობლო სად არისო, მოსწავლემ თამამად თავისი სოფელი დაასახელა და მასწავლებელიც ფრიად კმაყოფილი დარჩა ასეთი ,,პასუხით”.
სამსონ ფირცხალავა კი შემდეგი მოგონება დაგვიტოვა: რუსი მასწავლებლები არ გვიწონებდნენ, თუ გიმნაზიელები ერთმანეთს ქართულად დაველაპარაკებოდით. თუ ქართულ წიგნს გვინახავდნენ ბინაზე, დანაშაულად ჩაგვითვლიდნენ. გვიკრძალავდნენ ჩვენი თავისათვის ქართველები გვეწოდებინა, აი, ამის ერთი მაგალითი: მეექვსე კლასში ერთი მოწაფე (თუმანიშვილი) რუსული ენის მასწავლებელს პუშკინის ,,პოლტავის” შინარსს უყვებოდა და იქ, სადაც ამბავია რუსების და შვეიცარიელების ომის, იმის მაგიერ, რომ ეთქვა როგორც ავტორს აქვს, ,,ჩვენ” ( ე.ი. რუსის ჯარი), მოწაფემ თქვა-,,რუსები”, მასწავლებელმა მაშინვე შეაჩერა მოსწავლე და ჰკითხა: რატომ ,,რუსებს” ამბობ და არა ,,ჩვენ”? მოწაფემ მიუგო: მე ხომ რუსი არ ვარ და როგორ ვთქვა ,ჩვენ”?
,,როგორ თუ რუსი არა ხარ! ” -შეუყვირა მასწავლებელმა, პედაგოგიურ საბჭოში დააბეზღა და მოწაფე რამდენიმე საათით კარცერში ,,ჩასვეს”.

Advertisements
This entry was posted in მთავარი. Bookmark the permalink.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s